دانلود آهنگ محبوبه شبانکاره و نیکو بستانی سفید کمرنگ

در این هَوایِ وحشی و سَرد
دیدم وَحشت از لحظه بعد
نَفَسِ دودی از آخرین چاله بَند آمده بود

رَنگَش،  سِفیدِ کمرنگ..
در این حاشیه اَمنِ هُولناک
اِدعایِ دَستانم که فَلَج بودند و زَبانم که لُکنَت داشت .

قُرص های اَعصابِ بی ملاحظه؛
آن کودکِ کودکی ام.. گم شده ای در خانه

قُرص های خوابِ خواب زَده
وقتی که پِلک زدن سَخت ترین کار دُنیا بود

فلسفه، ارتباط مُوهومِ فاصله چشم و پلک آدمیان با اتفاقات جهان ..

کَلام... آهسته،  گُنگ،  در مردابی پُر از گور که دستم را هیچ سنگی، گِلی، نَفِشُرد..

خانه ام درد می کشید ..

غَمِ هیچ آدمیزادی شبیهم نیست .

نه.... بِجا نیاوردمش.. نه تَن، نه جان ..

اما این تَبِ گَس به لَبِ دَرد،  دَرد رسید آخر .

..
انگار تو سرم شجریان پلی کرده باشن... داره بلند بلند دردستگاه مقامی خراسان میخونه
تو که نازنده بالا دلربایی
تو که بی‌سرمه چشمون سرمه‌سایی
تو که..... به مو گویی که سرگردون چرایی
این خونه همیشه تاریک روشنه؛ شب‌ها که چراغ‌ها خاموشه نور چراغ برق‌های بزرگراه میزنه تو اتاق
روشن میشه
اگه بخوام توصیف کنم من نشستم رو میز بزرگ وسط سالن پذیرایی
درست روبه‌روی پنجره‌ی رو به کوه که حالا ردش مونده
یه دونه تیشرت مشکی مال تو تنمه
همون که اومدی شستیش تا رنگ قرمز مارکش بپره، همون که بهت گفتم قشنگه
همون که الان تو تن منه
بدون حضورت
داره آروم آروم زمزمه میکنه
که از مو رنگ خاکستر نبینی
داد و بیداد
شجریان هنوز میتونست بخونه که دیدمت
درست همون سالی که آخرین کنسرتش و داد من دیدمت
شجریان هنوز نفس میکشید که گفتم دوست دارم
شجریان کنار فردوسی به خواب ابدی رفت که عاشقتم شده بودم
هزاربار تو سرم پلی شد و هزار بار تکرار شد
دست راستم و دراز میکنم در امتداد میز و شیشه‌های عطرت و میارم جلو صورتم و هر سه‌تاش و قاطی میزنم
قاطی به من نمیسازه
من سک‌خور حرفه‌ای‌ام.
تو نور ذرات عطرت پخش شده
اونی که بیشتر دوست دارم و میزنم رو نبض دستم
تند تند میزنه
بی‌وقفه
میام از رو میز پایین
میرم سمت شیشه
سرم و که میچسبونم به پنجره
یخ میکنم
یهو چشمم باز میشه
میبینم رو تختی سبز کله‌غازی‌مو پیچیدم دورم و گوشیم تو دستمه
رو صفحه‌ی پیامای تو مونده
سرت شلوغه
سرت شلوغه
همون‌وقت تو مغز من صداش و سر میده
دریغا نیست همدردی موافق
نیستی مرد
نیستی
روزها و ساعت‌هایی که ترکم میکنی
پناه میبرم به خرابه‌های حسینی الهاشمی
حتی معلوم نیست بتونم یه بار دیگه اونجا رو ببینم
حتی معلوم نیست دلت بخواد من و ببینی
دستت بازه
دوری من دستت و باز میذاره که بگی نمیخوای دیگه من و ببینی
یعنی تموم تموم تموم.
یادم می‌افته وقتی تایپش میکردی مثل میخ‌های کف دست عیسی تو مغزم سوراخ شد.
عمیق
روزها و ساعت‌هایی که ترکم میکنی
پناه میارم اینجا
چشمام و میبندم
اینجام
رو میز وسط پذیرایی
تو گرگ و میش خونه‌ی تو توی حسینی‌الهاشمی
در ادامه‌ی کوه دراک
نشستم تا کلید بندازی بیای بگی
کاش نخوابیده باشی
کاش مسکن‌ها روت اثر نذاشته باشن
کاش بیدار منتظرم مونده باشی.
کاش کلید بندازی بیای که بر بخت بدم خوش خوش بمویم.