دانلود آهنگ میثم راوی فیلمنامه

حرف میزنم با خودم مثل دیوونه‌ها مثل دیوونه‌ها
گریه می‌کنم پا شعرم این حس می‌مونه بام این حس می‌مونه بام
این شهر رفت زیر آب
خالی شد زیر پام
اندوهگین سینه ها
این شرم از دید ما
عادی شد بی‌حساب
کاشکی بپرم از خواب

از گذشتگان شاکی روو به آينده ای تاریک
فهمیدم از روو گشنگی داشت با خنده می نالید
جمعیتی گرم سرش به راه حل بیکاری
زیر شکنجه که باشی خیلی راحت بیخوابی
کنکاش توو ذاتم،یکی بذر کاشت توو ماتم
با این فیلمنامه میشه سوژه جشنواره باشم
پی نمک که روو زخمها بپاشم
منتقد توو فکر اینکه تهش باز یا نه؟
فیلمنامه میگیره چون حول اعتراض
و این اختلاص قشر خاص به مهر اسکناس
و پشت پرده نشون از یک انعکاس
میشه سرگرم کرد و خورد تا چشمه بازه
اینجوری هم با آدماتی هم با مردمت
میخوری نون به نرخ روز و هر بار از خودت
میگیری یک سیمرغ بلورین چون حق با حق خوره
میشینی پای جا نماز اما لب پا الکل
بی اساس محتوا
سینما مبتلا به زدوبند یه عده
بی سواد خودنما
میشه بازیگر اینجا توی خونش
چونکه فیلمسازا روی بلاگرا زومند
گیشه میشه پر
با این حیله بیمه شد
کیسه پر جیره شد
سینه ویژه میگه شکر
دیده خیره زیر به شرب باده
میشه گیج شُل
خیلی وقته رنگ سناریو تیره چیده شد
جواز که نگو مسخره بازیِ
مردود میشه مجاز
با دید از سر زاویه
وقتی ضابطه نیست رابطه مظهر پاکیه
این جمع ناشی خیلی وقت از درون پاشیده
از ذات هنرمند تملق گو نخواه
که به مشکلات وطنش توجه کنه
مثل زباله توو مسیر رود
فقط میتونه یک تصویر ناهنجار نصیبت کنه
لکن وقوف عده ای میده به اینا حس
اینکه هنرمند مردمی شده
و غافل از اینکه دید طرفدار به زیبایی قاب
وسهمت از قتب یروزی سیاهی نابِ
پس میری کنار و جات یکی دیگه میاد چون
رنگ چشماش رنگی تر از توهه خب
وقتی بی هنری میبرند روو اوج
باید فکر اینو میکردی که بکشند توو گود
میکشی به همچی چنگ که نری پایین
می‌کشی به همه‌چی چنگ که نری پایین
واسه موندن تو شهرت هر کاری خریداری
میدی پا به خواسته‌ها، میدی آسته راه
که وارد زندگیت بشن، اینه راست کار
تاوان شهرت تو با لودگی‌ها دادی
میندازنت بیرون، می‌فهمی یه عمری سر کاری
دست و پا می‌زنی، چون تو عمق سیاهچالی
بهت توجه نمیشه روی حکم میانسالی
کینه میگیری از آدمای دورت
واسه اونا پا گذاشتی رو باورهای خودت
وقتی رو به رو میشی با نقش تارنمای خودت
میفهمی عرصه نداره جا برای تو، حیف
انسجام رو انتقام به انضمام اتهام
با افتخار به انزجار، بی اضطراب از انتهاش
بی اعتنا به انتخاب اشتبا توو اختفا داد
انحنا به اعتقاد اجتماع
ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
جامعه کس سیاه و دلق خود ازرق نکنیم
عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است
کار بد، مصلحت آن است که به مطلق نکنیم
تو مهر فساد میزنی به خودت با اون جنبشت
میگی از تعرض تو سینما تا اسم خودت گنده شه
اون که نخواد محال با پیشنهادی لخت بشه
تعرض به زور نه با کیف و میل و غرشش
هر دو راضی از این بازی،
اون به آرامش میرسه، تو به آسیب.
شهر به رسم کوچه هاش شهره
وقتی کوچه ها غرق تو فسادی ممتده
یعنی یه ملت بیهوده توو فسادی ممتد
گیره اونوقت اعتراض مفسد حسابی گل کرده
پی منفعت خودتیو مردمُ بیجا
کردی احرام فشار که جنگ کنن به پات
این سندروم نقاب، نگاه که یه مار میشه سمبل نجات
شدی ساکن کوچه علی چپ
ببین به خیالت یه کوچست توو همین شهر
بیا زیر زمین، میبینی یه کوچه هست که
رو به حقیقتها باز شده دریچش
جایی که شعر و درد اجین، قشری عاشق به سرزمینش.
پی گوش شنواست نه پی حریمت خوب و بد همین
حرفاشو میزنه با ضمیرش،پی سلیقه نیست پی مسیر
درگیر توو تفسیر،تسخیر توو تدبیر
جنگیده با تزوير،خندیده با اشک ولی ترسیده با تحقیر
شده دیوونه که حرف میزنه با تصویرش

حرف میزنم با خودم مثل دیوونه‌ها مثل دیوونه‌ها
گریه می‌کنم پا شعرم این حس می‌مونه بام این حس می‌مونه بام
این شهر رفت زیر آب
خالی شد زیر پام
اندوهگین سینه ها
این شرم از دید ما
عادی شد بی‌حساب
کاشکی بپرم از خواب
این شهر رفت زیر آب
خالی شد زیر پام
اندوهگین سینه ها
این شرم از دید ما
عادی شد بی‌حساب
کاشکی بپرم از خواب